23 Kasım 2009 Pazartesi

defalarca dinledim bu şarkıyı. sağırmışım dinlerken herhalde. yaşamak gerekiyor bir şarkıyı anlamlandırmak için.

tenimiz ne gerçekten? hücreler, dokular, kemiklerin üstünü dolduran dolgu malzemeleri. İçimizde bir yerlerde gerçek tenimiz var. Duygularımızın teni.Kim dokunabilir ki oraya, ordaki yaraları iyileştirmek şöyle dursun kabullenmeye kim çalışır?

Fiona apple-never is a promise dinlesin herkes. kendimizi kandırmayalım. sen şöyle dersin ben böyle derim her şey gelir bir noktayla sonlanır. Virgül koymana izin yoktur. Ne sen onu ne o seni anlar.bir sürü söz, bir sürü büyük laf.bana küçük sözler lazım, kısa cümleler.

bıktım. her seferinde bir daha inanıp bir daha acımaktan bıktım. Ağzımı açıp hiçbir şey söylememekten, bu mecburi susuş ve kabullenişten bıktım. Paçavraya da dönmüş olsam ummaktan, hala bir şeyler beklemekten bıktım. bıktım bıktım bıktım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder