"Perhaps you can write to me."
My self-possession flares up for a second;
This is as I had reckoned."
I have been wondering frequently of late
(But our beginnings never know our ends!)
Why we have not developed into friends."
I feel like one who smiles, and turning shall remark,
Suddenly, his expression in a glass.
My self-possession gutters: we are really in the dark.

T.S. Eliot

İçimdeki şeytanlarla savaşmak için, yaşamak için yazmak...
rahat bir varoluş biçimi değil, nerden bilebilirim ki.
kendimi kaybetmeye ilk defa bu kadar yakınım, yazmaya da ilk defa hem bu kadar yakın hem de uzak.
Düşünmekten bile çekindiğim şeylerin tutmuş planlarını yapıyorum.başka alternatifim yok.Bu bir lanetse bile, mutluyum lanetli olmaktan.Nasıl olsa hiçbir zaman değişmeyecek bu yanım.
Sadece bu sarmal ayakta tutuyor beni. Niye ayakta tutuyor nasıl tutuyor bilmiyorum. Ama okumak ve becerebildiğimde yazmak. ikisi arasında bir sarkaç olmak.Sadece bu. başka hiçbir şey yok.
kelimelerimin sınırları içinde başkalarından farklı bir dil geliştirmek istiyorum artık. Aynı dili eritmesin yazılarım.
bıktım.
kelimelerin gösterebildiğinden, anlatabildiğinden, anlatabileceğinden kat be kat fazla bıktım.
hadi bakalım.

tamir et şu gülümsemeyi dostum !

kendime verdiğim sözleri tutamıyorum. Niye tutamıyorum? çünkü beklentilerimin beni boğmasını engelleyemiyorum.
adım atma adına kendime anlattığım hikayeler boşmuş. her zaman adım atmak gerekmiyor. Bilmiyorum, o en yukarıdaki rafa uzanamıyorum. Ne olup bitiyor görmek istemiyorum, bilmek istemiyorum.
kendimi pamuklara sarıp uyusam. hiçbir şey duymasam, hiçbir şey bilmesem.
ellerim kanayana kadar yazmak istiyorum. ne yazdığımın bir önemi yok. Yazma fikri sadece...
Pink Floyd'un bir şarkısında geçer. Aşk mıydı yoksa sadece aşık olma fikri miydi sevdiğimiz, benimki de o hesap.
İçimde sustum, diye yazmış biri. Ben içimde susamıyorum. çatlak sesler, boğuk çığlıklar, pink floyd şarkıları, söylediklerim, kelimelerim, hissettiklerim...
kusmak istiyorum. bütün bunları kusup her şeyden kurtulmak istiyorum.