İçimdeki şeytanlarla savaşmak için, yaşamak için yazmak...
rahat bir varoluş biçimi değil, nerden bilebilirim ki.
kendimi kaybetmeye ilk defa bu kadar yakınım, yazmaya da ilk defa hem bu kadar yakın hem de uzak.
Düşünmekten bile çekindiğim şeylerin tutmuş planlarını yapıyorum.başka alternatifim yok.Bu bir lanetse bile, mutluyum lanetli olmaktan.Nasıl olsa hiçbir zaman değişmeyecek bu yanım.
Sadece bu sarmal ayakta tutuyor beni. Niye ayakta tutuyor nasıl tutuyor bilmiyorum. Ama okumak ve becerebildiğimde yazmak. ikisi arasında bir sarkaç olmak.Sadece bu. başka hiçbir şey yok.
kelimelerimin sınırları içinde başkalarından farklı bir dil geliştirmek istiyorum artık. Aynı dili eritmesin yazılarım.
bıktım.
kelimelerin gösterebildiğinden, anlatabildiğinden, anlatabileceğinden kat be kat fazla bıktım.
hadi bakalım.

tamir et şu gülümsemeyi dostum !