Bekledim. Bekledim. Kimse gelmedi. İstedim ki biri çeksin kolumdan, yapamadığım her şeyi yaptırıversin bana.
Kimse gelmedi. Ben de bir yere gidemedim. Beklediğim için bir yere gidemedim. Bir yere gidemediğim için kimseye anlatamadım.
Şurdan şuraya gidesim bile yok şu an. Beklemek bile değil artık yaptığım. Bir karara bile götürmüyor beni bu söylediklerim.
Belki de yine yaşamın bana yeteri kadar şans tanımadığından dem vururum. Bahanelerim de var bir dolu. Sırtımı arkaya yaslar, gözlerimi kocaman açar ya da sımsıkı kapatır düşüncelerimle düelloya girerim. Yenmek zorunda olduğum düşüncelerim var. On adım belirlediysek ben beş adımda döner düşüncelerimi sırtlarından vururum. Yıkılırlar. yere kapaklanırlar. Kan sızar. Düşüncelerimin kanı sızar her yere.
Efendim ne dediniz? Duyamıyorum. Çok kan var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder