arabaya binmiş uzaklaşırken, gelecek bütün günler geçmiş oluyor. Şaşırmıyorum. İzliyorum ve gözlerim doluyor. Müzik sonuna kadar açık. Kısa bir hayat da olsa uzun bir hayat da olsa her şeyin sonu ne kadar belli. Gidenlerin yeri kolaycacık dolduruluyor, dolmak zorunda zaten. Hayat bize en çok bunu öğretiyor.

iyiyim ve iyiyim işte. basit. her şey çok karmaşık gözükse de çok basit. aptal bir ses kafamın içinde, aptal bir his. bitiremediğim şarkılar, ekrana bakan yorgun gözlerim. Hayatımla ne yapıyorum? Hayatım bana ne yapıyor?

bilmiyorum. günler birbiri ardı sıra geçiyor. Şehirler, insanlar, sözler, yüzler biriktikçe hayat zorlaşıyor. Bellek topallamya başlıyor. Ben özlüyorum. Hep başka yerde olmayı, başka cümleler kurmayı, başka sesler duymayı. Özlüyorum, ama unutuyorum özlediğimi.

ben böyle iyiyim sanırım. Basitlikten sıyrılmış, kafamı karıştırıp onun basitliğine sığınmış durumda dünyevi bütün keder ve saplantılarımla.
eyvallah.